Avonturen in Atletiekland (93)

Zoekveld

Avonturen in Atletiekland (93)
29
jan

Endymion

Volgens de verhalen van de oude Grieken werd Endymion tijdens zijn slaap op de berg Latmos gekust door de maangodin Selene . Zij was daarvoor speciaal uit haar zilveren wagen gestapt waarmee Selene ’s nachts rondreist. Wat houd ik ervan om tijdens het lopen in het donker naar de maan te kijken.

Soms staat de maan zo laag aan de horizon dat zij wel lijkt op de ondergaande zon. Dan weer staat zij hoog en fier aan de hemel en verspreidt de maan een licht dat het lopen makkelijk maakt. Gisteren liepen wij rond de Watersportbaan. Met onze hartslagmeter aan. Ieder volgens zijn eigen tempo. Toch vormde zich een groepje van een tiental lopers. Allemaal van verschillende leeftijden maar met dezelfde loopsnelheid. We kruisen tal van individuen. Een meisje bijvoorbeeld zo donker dat je ze nauwelijks van de nacht kon onderscheiden. Stoere types ook. Boksers of worstelaars? Zij doen mij denken aan het lied ‘Waar is de meisje?’. Een enkele keer Freddy De Kerpel, de beroemde bokser. Hij loopt meestal in ontbloot bovenlijf.
‘Volgende keer lopen we tot aan het frietkot,’ zegt onze trainer Luc. ‘We moeten toch onze grenzen verleggen,’ voegde hij er nog aan toe. Het frietkot is een van de herkenningspunten aan de Watersportbaan.

‘Vooruit Vos, volhouden tot aan het frietkot,’ dacht ik lang geleden toen ik samen met Joyce een rondje om ter hardst rond de Watersportbaan liep. Onze trainer Maurice liet ons in die tijd elke maand een wedstrijdje rond de Watersportbaan lopen. 

Met mijn vriend, de heer B., loop ik op zondagmorgen zelden langs de Watersportbaan. Behalve de laatste keer. Toen liepen we rond de vijver, kruisten de Watersportbaan en liepen de Bourgoyen in. De traditionele versnelling tot aan het huis van Natuurpunt.

‘We lopen meteen door,’ zei de heer B. Daarna over de dijk. De molen. Langs het water tot aan de Drongensesteenweg. Daar hield ik halt bij een herdenkingssteen voor een gevallen weerstander. ‘Gesneuveld in bevolen dienst’ staat op de steen geschreven. Aan het einde van de Watersportbaan staat ook een kleine herdenkingssteen. Voor een legerbeambte die er samen met zijn makkers aan het joggen was. En neerviel. De steen is opgericht door zijn vrienden.

‘Jij bent een echte vriend,’ sms’te ik die zondagmorgen nog aan de heer B. Heeft hij niet al verscheidene malen mijn leven gered? Die keer bijvoorbeeld dat ik tijdens het langlaufen in de Hoge Venen hopeloos verdwaalde. De heer B. urenlang in zijn auto op mij wachtte. En net van plan was om een reddingshelikopter te charteren. Tot ik dolblij dat ik zijn auto teruggevonden had, vrolijk voor zijn zijruitje verscheen.

‘Gesneuveld in bevolen dienst’. Vrienden die een herdenkingssteen voor je oprichten. Het is een troostende gedachte. Zoals een kus van de maangodin.

(wordt vervolgd)
Johan De Vos