Kerstvrede

Zoekveld

Kerstvrede
26
dec

Wij en een delegatie veldlopers van KAAG waren aanwezig op de zogenaamde 'kerstveldloop', goed georganiseerd door AS Rieme, op de mooie hellingen die 'Hoge Wal' heten (wellicht de hoogste heuvels die het platte Ertvelde rijk is, als we het beruchte gipsstort van Rieme niet meerekenen). We moesten soms flink tegen een laagstaand, maar deugddoend zonnetje in kijken en we konden de tonen van een kerstmannenorkest niet ontlopen. Dat bracht ons in een oprechte kerststemming, een sfeer van vredigheid en neergelegde wapens. Waar strijd en competitie iets naar de achtergrond worden geduwd.

Was hier dan geen strijd? En waren hier geen winnaars? Jawel, die waren er zeker. Daarover later iets meer.

Maar die stemming leidde ons tot meer aandacht voor diegenen die op voorhand wisten dat ze geen podium zouden halen. En die waren er ook natuurlijk, bij meerderheid zelfs.

Eén van hen, met de schitterende naam 'Ilana Buyst' was bereid ons een interview toe te staan. Zij was nog aan het nahijgen en had zojuist haar wedstrijd bij de cadetten beëindigd, ergens op een plaats tussen de twingste en de dertigste, veel belang heeft het verder niet voor ons verhaal.

Luister maar.

Vraag: 'Heb je nog veldlopen gedaan?'

Ilana: 'Ja.'

 

Vraag: 'Dit jaar?'

Ilana: 'Ja, een paar.' (nog aarzelend)

 

Vraag: 'En doe je het graag?'

Ilana: 'Jaah' (+lachje)

 

Vraag: 'Doe je het al lang?'

Ilana: 'Hoe lang? (kijkt één seconde vragend naar papa). Al twee jaar.'

 

Vraag: 'Wat doe je liefst naar school gaan of trainen?'

Ilana: 'Trainen!' (met stemverheffing). Lacht.

'Ik heb daarvoor nog jaren geturnd. Maar daar ben ik mee gestopt.'

 

Vraag: Met turnen ben je volledig gestopt?'

Ilana: 'Ja, neen, ik doe het nog één maal in de week. Vroeger deed ik het meer, dan deed ik veel westrijden. Maar dan wou ik iets anders doen... en dan bleek atletiek mijn keuze te zijn (komt nu volledig op dreef!)

 

Vraag: 'Ga je deze zomer ook iets doen?'

Ilana: 'Ja, stage en zo! (haar ogen blinken, ze denkt al aan die beruchte KAAG-kampen en stages!).

 

Vraag: 'Welke nummers?'

Ilana: 'Achthonderd en duizendvijfhonderd. En misschien een paar tweehonderds en vierhonderds en zo. Mijn trainer zei dat dit het best bij mij zou passen en dan heb ik dat geprobeerd en zo ja, dat vond ik ook wel het leukst.'

 

Vraag: 'Dat interview gaat goed éh? Hoe meer je begint te praten, hoe vlotter het wordt. Kun je het op school ook zo goed uitleggen?'

Ilana: (Lacht) 'Ja ik babbel wel veel... En mijn broer is hier ook nog, dat is een afstandsloper. En hij kan ook goed praten!'
Het was duidelijk dat Ilana haar broer wou pushen om ook voor de microfoon te komen.

 

Maar die broer van Ilana, die kwam toch maar lekker niet. Die stond op zijn privacy! En dan zijn wij als interviewer maar geen strijd aangegaan. In deze vredige tijd, met het kerstmannenorkest op de achtergrond. Die rood- en goedgemutste muzikanten waren net opnieuw beginnen blazen en trompetten. Want Ilana's vriendin en clubgenote Syrah had zo net haar gouden medaille gekregen en was van het podium af. En die andere buffalootjes die een medaille hadden veroverd bij de pupillen, Zion en Sem en Alexander, die waren misschien al naar huis.

Maar Ilana was hier nog wel. Nu niet meer hijgend. En al minder blozend. Omdat ze gegroeid was in het omgaan met die opdringerige journalisten.

Bedankt Ilana en gefeliciteerd!

ADD