Liam Sprangers over zijn vier meter

Zoekveld

Liam Sprangers over zijn vier meter
27
jan

Polsstokspringen is een interessante wedstrijd om te observeren. Er speelt een zekere traagheid in dat spel. Slechts nu en dan gaat er iemand de lucht in, terwijl het publiek even adem en woord inhoudt. Tussendoor heerst een loomheid en vertraging, die je ook op een zuiders vakantiedomein zou kunnen tegenkomen. Of eerder in een kloostertuin waar een groep mensen op bezinning zijn. Wandelend, geconcentreerd. Bedachtzaam pull en capuchon weer aantrekkend. Geen oog voor de anderen. In zichzelf gekeerd vooral. Het moment wat 'was' overdenkend, het moment wat 'komen gaat' voorbereidend.

Daar gaat er weer een. In aanloop. Liam is de naam. En ook in die sprong diezelfde vertraging. Alsof die verdomde stok krom gaat bevriezen. Dan komt die toch los, atleet in circusmodus naar boven, draaiing, iets geraakt, lat naar beneden...

Daar, in de buurt van die metershoge masten staat een onooglijk klein tafeltje en daarnaast gaat een rode vlag stoïcijns de lucht in.

De ogen en het ganse open gezicht van Liam keren zich direct naar de eerste rij van de tribune. Bereid om feedback te horen. Om, wat hij voelt wat fout zat, in woorden te horen duiden. Die woorden komen van Koen, de trainer. Die is gaan rechtstaan. Voor de duidelijkheid. Helemaal niet geagiteerd. Liam daar heen. Koen, met lichaamstaal onderstrepend, maar met de glimlach aanmoedigend en versterkend. Het kan! Het zit er in! Die schouders, verdraaid zeg!

Een kwartier later is Liam Sprangers kampioen van Vlaanderen. En nog eens bijna dertig minuten later is zijn wedstrijd helemaal afgelopen en heeft hij zijn persoonlijk record op 4m20 gebracht.

Zijn tegenstanders hebben hem niet meer gevolgd boven de vier meter. Ze zijn wel blijven kijken. En komen Liam nu feliciteren. Ook hun trainers. Oprecht. Eén grote groep van sportievelingen.

Vraag: “Proficiat Liam. De wedstrijd is nog maar net gedaan, maar in feite ben je al bijna een half uur kampioen. Hoe voelt dat?”

Liam: “Ja, ik ben blij, want op papier stonden we toch allemaal dicht op elkaar. We stonden met vijf op twintig centimeter van elkaar.”

Vraag: “Dus zekerheden waren er niet?”

Liam: “Neen, helemaal niet. Ik had niet verwacht dat ik eerste ging staan. Laat staan op het podium zelfs. De tegenstand was nogal groot, maar ze hebben het laten afweten vandaag... (fijne glimlach)

Vraag: “Ja OK. Maar jij hebt het wel gedaan éh.”

Liam: “Ja, ik heb het gedaan. Vier meter twintig, ik ben daar zeer content mee. Ik heb dat nog nooit gesprongen. Dat was de doelstelling van mijn trainer en van mij voor dit jaar. Ik heb dat nu al gesprongen. En ik zou er nog tien centimeter bij willen.”

Vraag: “Ja dan is iedereen content éh? En de trainer doet dat goed, niet? Groot vertrouwen, man met ervaring.”

Liam: “Jaja, zeer goed. Koen doet dat zeer goed. Ik heb hem graag.”

 

ADD