Voorjaarsmarathons 2015 : My last but one

Zoekveld

Voorjaarsmarathons 2015 : My last but one
04
mei

De voorbije weken kwamen verschillende lopers van groep 4 en 5 aan de start van één van de talrijke voorjaarsmarathons met als gemeenschappelijke noemer dat de meeste blijven groeien in aantal deelnemers. Aan de start komen is dikwijls al een prestatie want niet iedereen komt ongehavend uit de voorbereidingsperiode indien men deze afstand met enig respect benaderd(Joyce kan dit beamen maar wellicht hebben nog anderen in stilte moeten afhaken).

Voor het eerst sinds 2008 stond ik evenwel ook terug aan de start van een officiële marathon, niet voor eigen rekening maar om een vriendin de hazen en bij voorkeur als het effe kon, van start tot aankomst het tempo onderhouden. Niet aan mijn proefstuk toe en gezien het gestelde objectief wou ik dit wel aanpakken maar dan wel zonder voorbereiding. Getuigt dit van gebrek aan respect, neen maar wou mijn leventje niet overhoop halen. Een goeie basistraining van 3 à 4 keer max per week en 2 langere wedstrijdjes van 27 en 25 zou moeten volstaan.

De conditie zat al maanden snor tot ik een week voor de marathon een geweldig dipje doormaakte, niet het gebruikelijke slecht gevoel bij het afbouwen(kon niet want geen echte opbouw), maar gewoon een ongelooflijke fysieke dreun. Ik verzuurde van een trap op te stappen. De wedstrijd kwam naderbij, het werd donderdag, vrijdag en zag 42 km helemaal niet zitten – voelde mij aan 60%.

Zaterdagavond bracht ik mijn gevoel voorzichtig aan bij Caroline, maar we zouden wel zien.

Zondagochtend 8u te Dusseldorf, borstnummer ophalen en rustig wat babbelen met enkele andere bekenden van Evergem en een werkcollega(Walter Meert werd 10e in 2u38 -  2 weken na Rotterdam in 2u40  Hallo  kroket

Zeer gemoedelijke sfeer aan de start – met bizar – indicatieve tijdvakken waarin iedereen zich naar keuze kon posteren – en dit verliep allemaal bijzonder vlot.

Aftellen van 5 naar 1 en knal daar gaan we, toch wel een beetje emotioneel, sterker dan mezelf, bij de start van een marathon.  De laatste ditmaal maar dat dacht ik al een aantal keer, laten we het dus op de voorlaatste houden.

Snel vinden we het gepaste tempo van kilometers malen aan 5’20”, rustig blijven, Caroline aanmanen om zuinig om te springen met haar energie en aan elke bevoorrading voor het nodige water zorgen. We doorkruisen enkele mooie wijken van Dusseldorf en na 10 km de Rijn over voor een lusje op linkeroever en na 19 km zijn we terug in het centrum.

Mooie moderne brug vergelijkbaar met de brug over de Ringvaart aan de Ghelamco-arena, alle verhoudingen in acht genomen. Op km 10(53. 20) kruisen we de kopgroep -  zorgt voor enige afleiding maar ook de buurtbewoners doen hun best om de sfeer te verzorgen. De 15 halen we vlot maar op 17 voel ik(de ademhaling wordt zwaarder bij C) dat ik het tempo wat moet laten zakken – moeilijk moment en dit net voor de brug.

De halve halen we aan 1.52.44 – nog goed op schema maar dan steken de eerste krampen in de kuit bij C op, plannen bijsturen, tempo laten zakken en veel drinken.  Door het vertragen ben ik zelf in de moeilijkheden gekomen, mijn bovenbenen verkrampen en enkele keren flitst het door mijn hoofd – dit hou ik geen 15 km meer uit.  Aan een volgende bevoorrading neem ik de tijd voor een cola en versnel een stukje om C terug bij te benen, de redding voor mijn benen. De rest kan ik mij concentreren om tempo gaande te houden voor C en rekening te houden met de krampen, de oorspronkelijke  marstabel hebben we laten varen maar C loop nog steeds sneller dan ze ooit deed en met veel peptalk sleur ik ze erdoor.

Op 3u53.10 stopt de klok, eerst enige ontgoocheling en vooral heel pijnlijk verkrampte benen. Blijf op haar inpraten, want ze nam een risico door haar grenzen flink te willen verleggen en ondanks de krampen heeft ze toch een PR gehaald,  Respect !!!

Onderweg voldoende tijd genomen om te genieten van de aanmoedigingen, ook al heb ik dat steeds gekund zelfs tijdens mijn beste marathons. Toch leuk om er weer een stukje bij te horen.

Woensdagavond neem ik de tijd om de opname van de marathon van Londen te bekijken, echt genieten van de prachtige strijd bij de mannen tussen de echte wereldtop en dan het emotionele afscheid van Paula Ratcliffe die na veel blessureleed en een fenomenale marathonloopbaan  nog 1 keer Londen wou lopen. Hier liep ze het bijzondere WR van 2u15 waar geen enkele vrouw nog maar in de buurt van komt.

Respect voor alle personen die een marathon naar eigen vermogen volmaken maar vergeten we toch niet het respect dat de toppers verdienen, veel zwaardere trainingsarbeid en vooral kunnen omgaan met een andere pijngrens. De comfortzone kennen zij niet, afzien en steeds flirten met de grens tussen slagen en falen. 

Geniet nu even van de welverdiende rust na jullie voorjaars en tot in het najaar, proficiat aan allen, Nathalie, Veerle, Caroline, Dirk, Michel, Walter …  etc en Tx Paula, zal nog dikwijls een traan wegpinken bij de beelden van jou.       

 

Erik