In Laarnse velden

***   Gent 1 maart 2020   **

KAAG was met een mooie delegatie cadetten en scholieren aanwezig in de Topsporthal voor de Nationale Kampioenschappen Indoor. Als we de de medailleoogst er even op nakijken, dan is de inbreng van de kern Laarne wel bijzonder opvallend.

  • Matisse Barbio 12m68 met de kogel – brons
  • Yelena Boone 5m35 in verspringen – brons
  • Camille Sonneville 5m56 in verspringen – zilver en CR
  • Amelie Sonneville 57″95 over twee indoorrondjes – zilver
  • Yelena Boone 11m22 met de driesprong – goud! en CR
  • Camille Sonneville 8″75 over de 60m horden – goud!

Allemaal jonge atleten, die zich van Lochristi tot Uitbergen verenigen in de KAAG-afdeling Laarne. Op de redactie van de VAL-website zullen ze dit niet beseft hebben. Maar ze kozen daar als nieuwe hoofding een podiumfoto die voor uitstraling en jeugdige atletiekvreugde kan zorgen. De lach van Camille staat daar centraal. Het logo van KAAG manifest in beeld. Maar het had ook Yelena kunnen zijn… Of alle vier de hoger genoemden?
OK, laat ons niet overdrijven.

We mogen tevreden zijn. Ook over de andere Buffalo’s die reeds door reporter Ronny elders in de kijker zijn gezet.

We hadden de eer een kort gesprek te hebben met de twee kersverse Belgische kampioenen:

Camille Sonneville

Camille, wat een supermooie wedstrijden heb jij vandaag gedaan! Van welke ben je het meest tevreden?

Van allebei eigenlijk! Ja ik vind het zelf ook wel schitterend wat ik  gedaan heb ja. Goud op horden en zilver in verspringen.

Is dat goud niet een klein beetje meer waard?

Ja misschien wel, maar mijn verspringen was ook goed, en dat had ik helemaal niet verwacht. Dus ja, daar ben ik ook zeer tevreden over.

Heb je hard moeten werken?

Neen, vandaag ging het eigenlijk goed. Ik had het niet verwacht…
(Blijkbaar is in Camilles hoofd geen sprake van ‘werken’, maar wel van ‘fun’ en ‘plezier’)

En op de trainingen ook niet?

Ook niet zo zeer… op de trainingen ging het ook wel goed
(Je ziet haar zo denken: neen, beste reporter, je kunt mij niet doen zeggen dat atletiek een lastige bezigheid is!)

Wat hadden de trainers voorspeld?

Eigenlijk hadden ze geen voorspellingen gedaan. Ze waren voorzichtig geweest zeker?

Nog prestaties deze zomer te verwachten?

Hopelijk wel toch, ja.
(Nu klinkt ze zelf zeer voorzichtig)

Of eerst iets op school presteren?

Ja, altijd wel ja!
(Dat komt er  rustig en overtuigd uit)

Altijd ja?

Ja de school gaat altijd voor éh!
(En dat klinkt helemaal niet ironisch)

Hoeveel keren train je in de week?

Drie keer.

Proficiat.

Dank u wel.

 

Yelena Boone

Hoe wordt een meisje Belgisch kampioen?

Hoe?
(Ze lacht en je ziet haar denken: ‘Reporter, kun je niet beginnen met een makkelijker vraag?’)

Door te trainen!

Zijn er veel trainingen aan voorafgegaan?

Oh voor hinkstap eigenlijk niet zo veel hoor.
Ja, woensdag nu wel een paar keer, maar in feite niet zo veel.

Met je eerste sprong zette je de wedstrijd al naar je hand.
(Sprong van 10m98, waarmee Yelena direct de leiding nam)

(Zij lacht en denk na)
Tja, ik weet het niet…
Ik was al heel blij met mijn eerste sprong van 10m98.
Ik wou eigenlijk graag die elf meter en het was dus jammer dat het twee centimeter te weinig was.
Maar ja, ik was toch wel heel blij.

Waarom heb je dan gewacht tot de laatste sprong?
(Yelena zal in haar laatste sprong 11m22 laten optekenen)

(Lacht uitbundiger!)
Oh echt, ik weet het niet. Ik heb geen idee..
Maar het was gewoon spannend.
Mijn tegenstandster, Marine, stond vooraf met een betere prestatie en zij moest nog een laatste sprong doen voor mij….
Dus had ik wel een beetje stress.

(Een minuut later, bevrijd van die stress, prikt zij een millimetersecure afzet en vliegt zij naar 11m22, een nieuwe clubrecord en nog wat meer glans op het goud)

Proficiat

Dank u wel