Twee dames op een sofa

De een drinkt gemberthee, de ander koffie. Ze behoren beide tot de generatie ‘millennials’. Sterker, ze zijn van het zelfde geboortejaar. In het kransje van hun idolen figureren: Allyson Felix, Zac Efron, Rihanna, Dean Lewis, Angèle, Ben Howard, Wout Van Aert, Florence and the machine, Bon Iver. Ze zijn jong, maar hebben toch al een reden om achterom te kijken.

Dit tafereel is corona-proof, want virtueel. Zelfs al zou het in realiteit gezet worden, hun ranke sportieve benen naar elkaar toe gestrekt worden, hun teenpunten tegen mekaar, dan nog zou de anderhalvemeterafstand gerespecteerd zijn.

Sarah:
Wat staat er in jouw atletiektestament?

Annelies: 
Haha, mooie vraag! De vriendschappen, het doorzetten en ook wel dat je sommige dingen moet relativeren. Door de zware trainingen leer je wel grenzen verleggen en door te gaan. Terwijl dit vroeger zeker niet mijn sterkste kant was. Al mis ik nu die zware trainingen ook niet helemaal! 

Sarah:
Ooh, ik mis de zware trainingen ook niet! Haha. Ik denk nu vaak eens aan mijn ex-teamgenootjes die momenteel de zware bergtrainingen moeten doorstaan… Dit heb ik nog geen seconde gemist! Maar ga verder, Annelies, ik heb je onderbroken…

Annelies:
Daarnaast heb ik ook wel mijn portie blessures gehad. Het is vaak een lange weg terug, maar met de steun van de andere atleten en trainers kom je er wel door. Alles wat je dan ook opnieuw kan is een overwinning: de eerste keer versnellingen, de eerste keer spikes… Dan leer je de tijden en prestaties ook wel te relativeren en vooral te genieten van wat je kan. Dat neem ik zeker mee. Maar zeg eens Sarah, welke karaktertrek van jezelf heeft jou het meest geholpen in de sport?

Sarah: 
Over deze vraag moet ik niet lang nadenken. Na talrijke blessures, pijntjes, tegenslagen op training en wedstrijden heb ik veel gebruik gemaakt van mijn doorzettende karaktertrek. Opgeven was en is voor mij zeer moeilijk. Ik probeer telkens er alles aan te doen om toch verder te zetten en alles van me af te bijten. Dit heeft mij dan ook ver gebracht tijdens mijn carrière.  

Annelies:
En of! Je werd en bent nog altijd een topsporter… 

Sarah:
Als topsporter wordt er verwacht dat je gedisciplineerd bent. Doorheen mijn atletiekjaren ben ik hier sterk in gegroeid. Vanaf mijn 12 jaar was mijn leven één en al structuur. Training, internaat, school, kiné, dokter… Alles was tot in de puntjes gepland. Dit vroeg dan ook heel veel discipline.

Annelies:
Mis je die structuur nu soms in je leven, Sarah?

Sarah:
Oh maar die heb ik toch nog wel hoor! Dat zit nu ook een beetje in mij…

Annelies:
Wanneer heb je beslist om te stoppen en waarom? 

Sarah:
Sinds juni ben ik gestart als verpleegkundige op de kinderafdeling. Na 7 jaar studeren voor mijn opleiding verpleegkunde en leerkracht, dacht ik toch dat het eens tijd werd om in het werkveld te treden. Ik keek hier toch wel naar uit.

Annelies:
Ja, dat begrijp ik!

Sarah:
Ik ging voor een combinatie met de sport. Dit was uiteraard niet evident, doordat ik niet de meest idealejob gekozen heb. Ik werk in shiften, weekends en nachten. Je kan al raden dat dit niet de beste combo is. Sinds september ben ik ook gestart met een postgraduaat opleiding pediatrie en neonatologie EN nog eens met een eigen huishouden daarbij sinds een jaar. Stofzuigen, dweilen, wassen, …. enfin, ik weet niet of dat nu zo belangrijk is in dit gesprek (lacht)… Maar ja, reken maar dat ik nog steeds veel structuur heb, Annelies. Dus nee, ik mis die structuur niet, integendeel ik heb die nodig!’
Ik moet bekennen dat het voor mij mentaal soms zwaar geweest is om telkens net naast de nationale kampioenschappen te vallen. Het ‘net niet’-verhaal… ook de nodige ondersteuning voor stages, dokter, kiné, wedstrijden, …… kreeg ik jammer genoeg niet vanuit de federatie.
Ik verloor mijn passie, mijn goesting in de mooie sport die atletiek is. 
Ik bleef doorzetten, mijn karaktertrek weet je wel, maar, trop is teveel en teveel is trop.
Deze beslissing was en is de moeilijkste ooit in mijn leven. Een beslissing die al jaren bezig is. Wanneer ik precies beslist heb, daar is geen exacte datum op te plakken. 

Annelies:
Wauw Sarah! Echt respect voor al je studies en dat je dit zo lang gecombineerd hebt met topsport! Veel succes met de opleiding! Dat klinkt als nieuwe uitdagingen.
Ja die steun van de federatie, dat is een lastig punt denk ik. Ik denk dat er veel atleten in jouw situatie zitten.

Sarah:
Wat heeft jou zo ver gekregen te stoppen met atletiek? 

Annelies:
Ik ben een beetje gestopt om gelijkaardige redenen… Ik ben al enkele jaren bezig met een doctoraat. Het einde komt daarvan in zicht en het vergt een pak van mijn tijd. Ik wil ook liefst ergens honderd procent voor gaan en niet maar half. Daarnaast ook al even een eigen huishouden en ik merkte dat ik mezelf meer en meer moest oppeppen om altijd maar door te gaan. Zeker bij lastige trainingen, al bleef de voldoening wel even groot.

Vorig jaar heb ik voor mezelf beslist om nog één jaar alles te geven en te zien hoever ik daarmee ging komen. Daar heeft corona toch wat roet in het eten gegooid.
Daarnaast ben ik nog maar eens geblesseerd geraakt deze zomer en heb ik, voor de zoveelste keer, niet kunnen tonen wat ik waard ben. Minderen met trainen zag ik niet zitten. Zoals ik al zei, ik ga altijd ergens vol voor. Ik mis het wel, maar het was tijd voor andere uitdagingen!

Doe jij nog iets van sport nu?

Sarah:
Momenteel ga ik zoveel mogelijk toch beetje joggen, wel maximum 45 minuten hoor. Ik wou heel graag gaan fitnessen, maar dit kunnen we nu jammer genoeg niet doen he!

Annelies:
Wow Sarah, vrijwillig gaan duurlopen?  Ik ben er ook wat mee begonnen, maar het is toch niet erg mijn ding! Geef mij maar de fiets nu…

Sarah:
Zeg, ik herinner me nog de trainingen, toen we veel jonger waren, samen in de sporthal van Laarne! Ik vond het toen al lastig om als opwarming zoveel rondjes te lopen telkens achter de kegels… Dat waren eens tijden zeg! En in de zomer op het veld daar achter de sporthal? Weet je nog? Nu staat daar blijkbaar een volledig nieuwe sportzaal he! Herinner jij je daar nog veel van? 

Annelies:
Ja amaai, dat waren leuke tijden! De sporthal is inderdaad al veel veranderd! Ik denk dat lang lopen voor ons beiden nooit ons ding is geweest! Geef mij maar een vlaggenspel of afvalrace.
Ik herinner me nog goed wanneer ik ben begonnen met atletiek. Ik ben meegekomen met mijn neef Jasper. Ondanks ik in Laarne woonde, kende ik er bijna niemand, aangezien ik in Heusden naar school ging. Maar ik voelde me meteen welkom, en al snel hadden we een groepje Sarah, Paulien, Lieselotte en Sarah, Ewout, Viktor, Marie… Een groepje dat lang samen naar wedstrijden ging! Mooie tijden  Het is leuk om te zien dat er nu nog zo groepjes zijn uit Laarne.
Ik herinner me ook nog goed de vele zomer- en paaskampen die we samen hebben gedaan op de club.
En als we wat ouder waren de stages bij Kim!
We hebben samen veel mooie momenten beleefd!

Sarah:
En wie heeft jou in der tijd het duwtje gegeven of je verleid om atletiek te beginnen?

Annelies:
Ik ben begonnen met atletiek omdat ik wel iets van sport wou doen. Mijn neef deed al atletiek en dat leek me ook wel leuk. Mijn tante heeft ook nog bij KAAG gelopen,  dus het zit een beetje in de familie. Ook geruststellend was dat ik niet op mijn eentje naar daar moest gaan. Sinds de eerste keer dat ik een training mee deed was ik verkocht.  Al vond ik niet alles even leuk (lacht)!
Hoe ben jij eigenlijk gestart, Sarah? Jij was er al voor mij, denk ik?

Sarah: ‘Begonnen toen ik zes was’

Sarah:
Mijn atletiekavontuur is begonnen toen ik 6 jaar werd. Mijn broer deed aan atletiek en ik ging mee om te supporteren tijdens zijn wedstrijden. Daar liep ik overal waar ik niet mocht lopen, draaide ik honderd toertjes rond de balustrade en ik vroeg om de  vijf minuten naar een zakje chips. Veder won ik schoolveldlopen en had ik ergens wel een aanleg om goed of snel te lopen. Mijn ouders kregen dan maar het lumineus idee : ‘We schijven Sarah ook in!’
Ik combineerde het altijd met turnen. Maar na een paar jaar moest ik toch een keuze maken tussen de twee. 
Ik verklap je nog iets wat weinig mensen over mijn verleden weten: ik heb ook volleybaltrainingen gedaan… maar balsport is een NO-GO voor mij! 

Annelies: 
Welke wedstrijd is jou het meest bijgebleven?

Sarah:
Het wereldkampioenschap junioren 2014 in het Amerikaanse Oregon is mij toch  het meeste bijgebleven.  Ik liep de gevraagde limiet in Duitsland op de allerlaatste dag dat ik mij kon kwalificeren. Dus was een super grote ontlading toen!
Het was een zalig team dat mee was. Ik heb me daar echt geamuseerd. Heel veel andere atleten leren kennen. En natuurlijk mijn 6de tijd maakte alles perfect!
Had jij graag een internationaal kampioenschap gedaan? 

Annelies:
Hmm, niet per se eigenlijk! Ik denk dat het voorprogramma van de Memorial Van Damme al goed genoeg was voor mij.  Ik zou me in het internationaal gezelschap ook niet echt thuis voelen, denk ik! Ik ging al dood van de stress als ik mocht meedoen op het Belgisch kampioenschap!
Maar ja, de Memorial zeg! Weet je nog dat we toen Blanka Vlasic zijn tegengekomen in de kleedkamers? En Usain Bolt in de gangen?
Naar wie keek jij op in de sport?

Sarah: 
Klinkt misschien een beetje raar, maar ik kijk vooral op naar mijn vriend Nicolas. Hij is zo een grote steun geweest voor mij tijdens mijn sportcarrière! Nicolas is een rustig, rationeel persoon en ik ben totaal tegenovergestelde! Hij kan mij op hectische momenten tot rust brengen. Hij leert me steeds relativeren en durft me terug down to earth brengen. Nicolas heeft zero komma zero gevoel voor stress (ja, zot he?) en dat past perfect bij mij! Want ik stress heel snel. Over van alles en nog wat.  Zelf soms onnodig… op wedstrijden had ik bijvoorbeeld veel stress, maar al bij al kon ik dit uiteindelijk wel goed omzetten! 
Nicolas is dus de persoon waar ik tijdens mijn carrière, maar zeker nu ook, naar opkijk! 
Ik ben trouwens nu wel stiekem opgelucht dat ik niet meer zo moet stressen voor belangrijke wedstrijden !! 

Annelies: ‘Je wint nooit alleen.’

Annelies: 
Herkenbaar die stress! Oh wat zou het soms handig zijn om geen stress te voelen! Heeft Nicolas nog wat tips? (lacht)
Naar wie ik opkijk? Wel eigelijk wel naar veel mensen. Qua atleet heb ik altijd opgekeken naar Allyson Felix. Ik ben gewoon fan van haar loopstijl en mentaliteit! Nu daar heb ik in mijn carrière niet veel aan gehad…Dichterbij nam ik wel een voorbeeld aan Charlotte (Lambrecht) en Petra (Van Damme). Charlotte en Petra waren er altijd op training, ondanks ze dit beiden combineren met een drukke job en sociaal leven. Daarnaast zijn ze beiden zo joviaal, medelevend en vriendelijk naar iedereen. Ze wisten me altijd te motiveren om mijn best te doen (of niet onder te doen haha). Al wil ik daarmee niet mijn andere mede-atleten, trainers en familie die er ook altijd waren mee beledigen!

Sarah:
Een ander vraagje, wat ga jij het meest missen uit je atletiekleventje? 

Annelies:
Wat ik het meest ga missen, moeilijke vraag! Ik ga het gevoel van het “vliegen” over de piste wel missen! Dit samen met de eindeloze babbeltjes met de andere atleten tussen de oefeningen door. Soms tot vervelens toe bij de trainer!). En jij?

Sarah:
Ik zal vooral mijn team missen. Daar heb ik de beste vrienden gemaakt. Ook mijn trainer Patrick. Ik heb ontzettend veel van hem geleerd zowel sportief als privé. Verder zal ik de buitenlandse trainingsstages missen, zeker die in Zuid-Afrika. Tijdens de koude winterperiodes in België. Ik voelde mij daar telkens thuis en ik trainde daar altijd goed. Meestal was ik daar in topvorm. 

Annelies:
Heb jij het gevoel dat je alles uit je carrière hebt kunnen halen?

Sarah:
Heb ik het gevoel dat ik alles uit mijn carrière heb gehaald…? Hmm, ja en nee. Ik heb veel aan mezelf de belofte gemaakt van ‘dit jaar doe ik er alles voor’ maar uiteindelijk lukte dit door verschillende omstandigheden jammer genoeg niet. Ik heb er telkens wel mijn best voor gedaan. Dus hier kan je wel zeggen dat ik er alles heb proberen uithalen wat mogelijk was.
Ik denk dat er ergens wel nog wat ruimte was voor progressie, maar ik kon het niet meer opbrengen. Maar ik ben gelukkig met wat ik heb bereikt!! 
En jij? 

Annelies:
Dat kan ik me voorstellen! Lekker in het goede weer trainen als het hier koud is!  Eerlijk, ik was daar vroeger altijd jaloers op, als ik mensen op buitenlandse stages zag gaan! Dat is wel iets dat ik nog graag had gedaan.
Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als jij. Ik had altijd gezegd dat ik niet zou stoppen voor ik onder de 26″00 had gelopen op de 200. Het laatste jaar had ik ook gezegd om alles te geven en ondanks corona had ik echt super goed kunnen trainen. Ik liep records op training maar vlak voor de wedstrijden begonnen, ben ik geblesseerd geraakt en heb ik dus niet mijn goede vorm kunnen tonen. Dus ook vaak omstandigheden waardoor het niet is gelukt. Nu ik ben zeer blij dat ik fit ben geraakt om op het BK aflossing in schoonheid af te sluiten  En ik heb ook één keer 25”99 gelopen met teveel meewind. Dus ergens telt dat, toch?
Dus net zoals jij: ik denk dat ik meer had kunnen laten zien dan wat ik heb gedaan, maar ik ben zeker trots met wat ik bereikt heb! Ik kon het ook niet meer opbrengen.

Annelies:
Nog een vraagje voor jou, als je geen horden had gedaan, welke discipline had je dan graag gedaan? Of heb je nog verborgen talenten in de andere disciplines?

Sarah:
Vroeger deed ik nog meerkamp. Maar ik deed het niet zo graag en ik was ook denk ik te klein. 
Ik had graag nog verspringen gedaan! Polsstok lijkt me ook wel leuk om te doen! Maar ik zou het niet kunnen en niet durven,  jij?

Annelies:
Oh ja polsstok, ik zou vooral eens willen weten hoe het voelt om van zo hoog naar beneden te vallen op de mat! Moet een zalig gevoel zijn! Maar ik zou het ook niet kunnen denk ik. Ik was nog vrij goed in kogel, dat had ik wel nog eens willen doen.

Sarah:
Tiens, wat ik mij nu afvraag: welke hobby’s heb jij zo al?

Annelies:
Ik ben sinds deze zomer beginnen fietsen op de koersfiets, in opvolging van mijn papa. Ik kan dit samen doen met mijn vriend en wat vrienden. Het is ook een leuke uitdaging. Daarnaast ben ik recent ook begonnen met padel en sinds er meer tijd is ben ik ook begonnen met koken. Al valt niet alles wat ik maak in de smaak bij mijn vriend!  (;-)

Sarah:
Ha, jij blijft de uitdagingen zoeken!
Momenteel heb ik zelf eigenlijk geen hobby’s. Wel met de honden gaan wandelen. Ik denk dat ik na de covid en als ik er tijd voor heb, eens ga zoeken naar een hobby! 

Annelies:
Weet je, ik heb laatst een blog gelezen op de clubwebsite, waarin duidelijk een lans wordt gebroken om atletiek als een teamsport te zien. Een psycholoog vergelijkt het met een rotsbeklimmer en een zekeraar die beneden staat. ‘Care to dare’ wordt het ook genoemd. Dus een coach die zorgt voor de uitdaging, maar ook voor de veiligheid van de sporter.

Sarah: 
Ja, daar ben ik het volledig mee eens! De zekeraar en de klimmer, zo is inderdaad wel de relatie tussen coach-atleet of vriend/vriendin-atleet of familie-atleet. Als sporter ben je nooit alleen… En voor mij was en is mijn Nicolas mijn zekeraar!

Annelies:
Klopt volledig. Ik heb zelf veel steun gehad aan mijn ouders, mijn vriend en mijn beste vriendinnen. Vooral in de periodes van blessures, maar ook om zeer mooie momenten en goede prestaties mee te delen. De ‘Care to Dare’ zie ik dan vooral terug in mijn band met Koen (Dick). Door de jaren heen hebben Koen en ik samen geleerd welke trainingen het beste werken en wat ik best niet doe. Ik ben gevoelig aan mijn hamstrings en daardoor waren er bepaalde zaken die we anders deden voor mij. Maar andersom kon Koen op bepaalde momenten ook zorgen dat ik doorzette in de moeilijke en lastige trainingen. Tot op een juiste grens natuurlijk.
Ik kan Rihanna misschien ook wel tot een van mijn zekeraars rekenen. Ik begon een opwarming voor de wedstrijd standaard met ‘We found love’!
Ik ben het met je eens, Sarah, als sporter ben je nooit alleen. Kijk eens, zelfs een interview doen we niet alleen. Ze noemen dat dan een ‘dubbelinterview’.

 

_________________________________________

Sarah Missinne en Annelies Bogaert stopten hun atletiekloopbaan op het einde van het seizoen 19-20.
Sarah presteerde op de hordensprint in de Belgische top. We verwijzen graag naar een artikel over haar van Quinten Lafort in Atletieknieuws.
http://www.atni.be/2020/10/28/sarah-missinne-zet-een-punt-achter-haar-carriere/.
Binnen onze club was haar talent al snel te zien. De clubrecords van vierkamp bij de benjamins en pupillen staan nog steeds op haar naam. Op die clubrecordtabellen van horden (60 – 80 – 100m) staat in alle leeftijdscategorieën dezelfde naam: Sarah Missinne.
Annelies presteerde jarenlang in het sublieme kransje van KAAG-sprinters, samen met de Belgische subtop. Zij spitste zich toe op de 200 meter.
Wij vinden Annelies en Sarah samen terug in drie KAAG-kwartetten als clubrecordhouders. 
Bij de senioren houden zij het record op 4×200 outdoor, samen met Charlotte Lambrecht en Nenah De Coninck.
Als juniorenteam zetten zij, samen met Nenah De Coninck en Paulien De Mulder, het record scherp op 4×100 outdoor: 47”21. Dit gebeurde in 2014 en was toen het nationaal record voor clubploegen. Dit record werd hen ontfutseld in 2019 door AC Waasland.
De oudste en misschien beste herinnering: als cadetten liepen Annelies, Sarah, Nenah en Paulien de 4×200 indoor te Gent in 1’44”87. En dat is nog altijd een Belgisch record.