Peloton

*** Blaarmeersen maart 2021 ***

Wat is het goed aan ’t hart je geliefd te weten. Vrienden te hebben. Tot een groep of een club te behoren. Na drie lange maanden waarin ik niet aan sport kon doen, kwam ik voor het eerst weer naar de Blaarmeersen. Mijn vroegere loopvrienden hadden voor een tweedehands mountainbike gezorgd zodat ik mij na een val en een dubbele schouderbreuk veilig over glibberige wegen kon begeven. 

De Blaarmeersen, wat leken ze al die tijd ver weg. Toen ik zoals in de strengste lockdownmaatregelen slechts enkele voorzichtige wandelingen rondom ons huis kon maken. Soms denk je dat het na de winter nooit meer goed komt. En zie. We liepen terug van het Citadelpark en zagen een eerste boom voorzichtig zijn bloesems vertonen.

Enkele nieuwe gezichten vielen mij op. Wie is de loopster die rank als een gazelle voor ons uit draaft, vroeg ik. De loopster deed mij denken aan Elise Vanderelst, de jonge vrouw die zopas Europees kampioene werd over 1500 meter. Wat een mooie loopstijl en wat een slim gelopen wedstrijd!

Nu het coronavirus ons al een jaar teistert, blijft er zoveel tijd over om te genieten van wandelen, lopen en naar sport te kijken.

Deze zondagmorgen vertrokken we met de geoorloofde tien personen richting Mariakerke. Voorzichtig opbouwen, zei iemand tegen mij. Waarop ik antwoordde dat opbouwen niet echt meer aan mij besteed is. Ik ben al lang tevreden wanneer ik een half uur met mijn vrienden kan meelopen. En daarna al dan niet vergezeld van een medeloper rustig kan terugkeren. Gelukkig is er in Afsnee het veer. Met de veerman sla ik een praatje over muziek. Hij is drummer en kent de hele Gentse scene. 

Met Joyce had ik het over Binfikir of Duizend ideeën, de Turkse krant waar ik nu elke week een column voor mag schrijven. Waar schrijf jij dan over Johan, vraagt Joyce. Ah,over mijn fez, over Turkse film en literatuur of over de oude vrouw die ik tegenkwam en die mij vertelde dat mocht ze kunnen ze haar leven niet op dezelfde wijze zou overdoen.

Nu de Topsporthal voor clubleden gesloten blijft, doen Luc en ik op vrijdagnamiddag toertjes met de fiets of met onze mountainbike. We nemen het veer in Schellebelle of glijden door de dikke modderbrij langs de Leie. Vrijdag werden we daarbij overvallen door een hagelbui. Mijn voeten waren als twee blokken ijs. En Luc, Nicole en ik voelden ons echte Flandriens. Een klein peloton van echte vrienden. Meer hoeft het niet te zijn.

Johan De Vos