Een vos op de piste

*** Gent Blaarmeersen 23 mei 2021 ***

O Lust des Beginnens, wat een prachtig gedicht is dit van de grote Duitse dichter Bertolt Brecht. O heerlijkheid van iets voor de eerste keer te doen. Dat gevoel overviel mij deze morgen toen ik na meer dan een jaar samen met mijn vriend Ronny een rondje rond de piste mocht lopen. De zacht verende tred op de tartanbaan te voelen. In de bocht net zoals de bomen te buigen voor de wind. En dan de laatste rechte lijn voor de tribune alsof die vol zat met supporters een versnelling te plaatsen tot aan de aankomstlijn.

Hetzelfde gevoel zullen heel wat Leielopers gedeeld hebben toen zij na een lange tocht van 18 kilometer weer een terrasje konden doen aan de zijkant van de piste. En wat een vreugde om elkaar na soms een jaar terug te zien! In groep vijf hebben we nu een recoverygroepje opgericht. Eenieder die te kampen heeft met een blessure of die zoals Kurt net een zware trail achter de rug heeft, vat een rustige duurloop aan. Hoe je niet vroeger op dat idee gekomen bent, zegt mijn vrouw. De recoverygroep is een ode aan het samen rustig opbouwen. Niet competitief. Genieten van het lopen in de vertrouwde omgeving van de Blaarmeersen. 

Tijdens een gezamenlijk tochtje met de groep van Luc haal ik met Joyce herinneringen op aan vroegere trainingen. Hoe we op de piste enkele keren na elkaar een afstand van duizend meter aflegden in vier minuten. Of hoe we samen met onze trainer Maurice elke maand een rondje rond de Watersportbaan aflegden in twintig minuten. Die tijd lijkt voor mij zover voorbij. Maar als ik vraag of zij dat nog zou kunnen, antwoordt Joyce dat ik haar niet moet onderschatten. 

Wat een heerlijke tijd hebben we toch beleefd op de atletiekbaan van de Blaarmeersen. Zo herinner ik mij nog het provinciaal kampioenschap 4 x 800 meter. Hoe we op een koude avond in augustus met een masterploeg hiervoor aantraden. Ik al van bij de start door het jonge geweld van de senioren werd weggeblazen en twee lange rondjes rond de piste moederziel alleen diende af te leggen, de aflossingsstok in de hand. Met ons vier zetten we die avond nochtans een mooie tijd neer, die nu na twintig jaar nog altijd als clubrecord geldt.

O Lust des Beginnens. De eerste stappen op een atletiekbaan. Die herinner ik mij nog als was het gisteren. Mijn eerste atletiekmeeting op de zwarte rubcorbaan aan de overkant van de Watersportbaan, waar de hockey huist en waar je als overblijfsel van de vroegere atletiekpiste nog wel eens een steeplebalk ziet buiten staan. En nu na een jaar hetzelfde gevoel. Een rondje te mogen rennen op het zacht verende tartan. Na een lang jaar weer eens een Vos op de piste.

Johan De Vos