O Leie

Hoe mooi is de foto die Jan maakte tijdens een avondloop. Door het gebruik van zwart-wit wordt de koelte
zichtbaar. In de verte het licht van de avondzon. Elena, de loopster vooraan, kijkt lachend in de camera. We
waren dan ook gewaarschuwd. Aan Jan, die tijdens het lopen vaak met zijn smartphone in de weer is, had ik
gevraagd om enkele foto’s te nemen bij mijn cursiefjes. Van die taak kweet hij zich ijverig. Eerst al lopend.
Daarna gehurkt, in kikvorsperspectief.
Wat was het een warme lenteavond. En wat een verschil maakt het wanneer je tijdens het lopen de
schaduw kruist van een bomenrij. Achter ons bevindt zich het brugje naar Drongen, dat wij de ijzeren brug
noemen. Rechts de abdij van Drongen. De Leie. We noemen onszelf niet zomaar de Leielopers. Hier langs de
oevers van de gouden rivier is het recreatieve lopen van onze club ontstaan.

‘Ik loop het liefst in weer en wind,’ zegt iemand. Daar houd ik ook het meeste van. Maar nu is het een
warme lente en lopen we over het Leiepad langs het hoge riet. Aan de Drie Leien zitten in dit seizoen enkele
mensen op het terras. Wat zouden die nu van ons denken, wanneer wij zwoegend in de hitte langs hen
heen lopen? Even verder had je vroeger de eendenkliniek. Het blauwwit geverfde houten huis van de
vlaggendrager van onze club. Het restaurantje op de hoek. De Kaaksmete, een eeuwenoude alleenstaande
hoeve met een prachtige muur in rode baksteen. Maar er is ook de overzet die nog wordt bediend door
middel van een vaarboom. Zoals ik las in het poëtische werkje Siddhartha van mijn geliefde auteur Hermann
Hesse.

De Leie, wat houd ik van dit stuk van de rivier in Afsnee dat ik al lopend heb mogen ontdekken. De
wandelaar met de jachthond die we jaren lang telkens weer tegenkwamen. Het sluisje waar onze
versnellingen begonnen tot aan het kerkje van Afsnee. Aan de overkant het roze huis waar ooit de Vlaamse
schrijver Cyriel Buysse woonde. De mooie villa’s uit het interbellum, zo gebouwd dat ze eruitzien als een
boot. In alle weersomstandigheden liepen wij hier. Met strakke tegenwind en regen. In de zon. Op
zondagmorgen en bij avondval. O Leie, wat een vreugde te mogen lopen langsheen je oevers.