Zonnig maar winderig BK masters

Bij de BVV waren we de laatsten aan beurt, voor het BK circus mochten we als allereerste aan de bak. Is het om de oude motoren niet stil te laten vallen en in 1 conditie piek een aantal prestaties op de tabel te krijgen?  In elk geval trokken we met veel enthousiasme, maar een veel te kleine KAAG delegatie, naar het zonnige Brugge die skone.

Op dag 1 mochten Mark en ik de vlag dragen.  Bij het krieken van de dag lag de HSS bak op me te wachten, m’n jaarlijkse uitstapje op een kampioenschap.  Zonder specifieke voorbereiding altijd een verrassing wat er uit de bak zal komen.  Was van plan maar 1 deftige sprong te proberen om de benen een beetje te sparen, maar ja de aard van het beestje…  De eerste sprong was verrassend goed 10,72m (m’n CR bij 50+ is 10,92m).  M’n Waalse collega had al een dikke 11+ (+3,3 wind) op de kaart dus die was wel even buiten schot, maar de 2e plek bleef wel onder druk staan van onderen uit.  Tot de laatste beurt alles ‘onder controle’ maar dan besloot mijn naaste achtervolger zijn PR met een ferme wind in de rug (+3,2) nog gevoelig te verbeteren en met 10.85m over me heen te gaan, … oei.  Nog 1 kans.  Hink, stap… sprong… wow zag er goed uit… meten…. BAM yes 10,90m … dit was zilver winnen en niet goud verliezen, wat een rush.

Mark kwam met de trein, bracht z’n trouwste supporter Veerle mee en zou nadien nog een Brugse “citytrip” toevoegen de dag voor zijn verjaardag.  Tijdens de opwarming was zijn quadri een beetje aan het opspelen maar hij besloot toch te springen.  De wind was hier ook nog wisselvallig alom het zou een rode draad worden in dit weekend en tal van Belgische records niet op de tabel laten komen.  Ook hier bleef een BR ver 50+ door een collega liggen in de zandbak door teveel wind.  Mark weerde zich als vanouds, maar de verhoopte 5 bleef plakken aan de plank, of is het vanaf nu de camera?  Met 4,89m uit z’n openingsbeurt viel Mark net naast het podium.  Maar vooral, de dij bleef opspelen en hij besloot dag 2 nu al te schrappen om de rest van het seizoen niet op de helling te zetten.

Toen was er nog de 400m waar ik toch wel naar uitgekeken had, maar door drukke trainers activiteiten zelf geen wedstrijden had kunnen doen, hoe goed of slecht was ik, geen idee?  De wind op de eerste 200 stond toch wel ferm op kop en ik besloot daar vooral goed te ‘bollen’.  Met nog 180m, aan de bocht all in.  Ik kwam wel een pak dichter bij de 2 koplopers maar de 400 was 20m te kort.  Niet echt moe, niet echt voldaan kon de bronzen 57″76 wel een beetje troost geven.  Loslopen, op naar dag 2.

Er was nog een kanon op de afspraak op dag 1.  Ridha wilde zijn nagenoeg pro voorbereiding, incl. Portugese stage verzilveren, en als het even kon mocht het ook meer zijn.  1500 is op een kampioenschap vaak een tactisch steekspel, ook nu werd alles op de laatste ronde gezet.  In het verleden liep het daar al wel eens fout voor Ridha wegens toch wel ontbreken van die extra sprint power.  Met enige verstomming stond ik nu ook te kijken naar het tactisch plan van coach JC en Ridha, gaan ze het tot een sprint laten komen?  Meestal is een afvallingsrace de succesformule, al liep het daar ook al een paar keer nipt fout.  Een sprint met 4, na nagenoeg 1200m.  Ridha moest er niet af en bleef de forcing voeren, hij moest finaal enkel de duimen leggen (0,15″) voor z’n eeuwige concurrent uit het Brusselse maar voor (0,16″) z’n vriend uit Ertvelde, zilver gewonnen dus, of toch goud verloren ?  Wacht maar tot morgen zei coach JC.

Gelukkig een iets groter “peloton” op zonnige, windere BK dag 2 Brugge.

Bruno en Koen gingen de 100-200m trotseren en Michaël wilde na zijn 100 de spierballen tonen bij kogel.  Mark kreeg publiekelijke verjaardagswensen van de lokale speaker maar had na een weerspannige quadriceps en de ijsjes op de citytrip in Brugge besloten de rest van zijn verjaardagsweekend niet op de atletiekpiste door te brengen.

Koen mocht de spits afbijten, blij hem competitief terug te zien na een toch wel vervelende achillespees blessure.  Op training had hij al laten zien dat het met de startsnelheid en vooral ook het vervolg wel ok zit.  Op de BVV had hij nog met trots een 13″ op het rapport gezet.  Ook nu verliep het vrij goed, na 50m waren de medailles nog bereikbaar, maar toen sloeg het noodlot weer toe, de kuit was nu de boosdoener, game over dus. Doeme!!

Bruno had net na de middag al een reeks moeten overleven om het tot de finale te scheppen.  Met winden van +5.4 of +2,6 toch wel een loterij om die finale te halen. Maar eind goed al goed, de finale was een feit, well done.  In die finale (rugwind 3,4) toch wel zware kleppers aan de start, wie als 45+ met 11″38 over de streep komt is geen pannenkoek.   Bruno verweerde zich waar kon en zag door de wind een PR (door de wind) nipt aan z’n neus voorbij gaan, 13″34.  Na 2u bezigheid mocht hij ook nog de 200m voor de spikes nemen, ook hier zat de wind in de weg voor een nieuw PR officieel te maken 27″67 maar met een duwtje van +3,1

Michaël had als doel de 12″ van z’n maat Mos van de tabellen te lopen maar met 12″68 (+3,7wind) moest hij bekennen dat die tijd toch niet zo slecht was toen op de eerste BVV.  Meer succes dan bij kogel waar hij met 11,55m z’n CR van 11,54m een 1cm CR bronzen randje gaf.  Well done.

Debuteren op een 800m hoe doe je dat?  Een beetje afwachten zeker en uit het gedrum blijven?  Tactische race, hoe pak je dat aan? Volgen en zien wat er nog in de tank zit in de finale?  Even overleg met specialist JC en off we go.  Relatief trage 1e ronde, in m’n voordeel, amai er worden wat ellebogen gezet onderweg, laat ze maar doen, ik zet me netjes achteraan uit de wind, 250m van het einde schuif ik mee naar voren, de sfeer is … tja grimmig,  200m nog te gaan, de duiven worden gelost, ik zit in baan 2, nog 3 man voor me, vooraan gaan ze all in, ik schuif mee strijdend voor plek 3, plek 3 lijkt binnen, op naar de volgende… we werpen ons over de streep, 2/100e lag de streep te dichtbij voor zilver.  “Je had er moeten in geloven voor goud” zei JC, tja coach, je hebt gelijk.  Doeme het had er in gezeten, weer brons.

Ridha 800m tegen dezelfde van gisteren en nog een paar.  Het eerste deel een copy van de 1500m van gisteren, relatief traag, elkaar het wit uit de ogen niet gunnen, niet teveel kop doen, kruit sparen voor die alles beslissende eindjump, battle position proberen innemen zonder te diep in het arsenaal te moeten spitten.  Daar gaan ze met dezelfde 4 voor dezelfde prijzen als gisteren… alleen weet Ridha uit een nagenoeg verloren laatste positie in de laatste bocht toch nog z’n turbo te vinden om op de streep een penseelstreek over te houden en weet hij zich eindelijk Belgisch kampioen.  Super gedaan, wat een oef…

Enige tijd later en de verlichte persbabbel is de kampioenen smile nog steeds meer glimmend dan z’n gladde kopje in de zomerzon.  Hij zal nog wel een tijdje een kamerbrede glimlach hebben als hij terugdenkt aan z’n kampioenen weekend, terecht, hard work allways…

Proficiat aan ons allen.