Bruggen bouwen

Leielopers op zoek naar de brug

Wat een mooie foto, genomen aan de Watersportbaan. Leielopers op zoek naar de brug. Het juiste tijdstip ben ik vergeten. Maar de nieuwe brug voor fietsers en voetgangers was net geplaatst. Dat had heel wat voeten in de aarde gehad. De brug was in haar geheel naar de Watersportbaan gebracht. Vooraf was daar heel wat commotie rond geweest. Met als hoogtepunt de nacht dat zij over de Watersportbaan werd gehesen. Nadien was de brug eveneens nog lang het onderwerp van gesprek. Zou zij hinderlijk zijn voor de roeiers? Misschien kon een vandaal wel een blik naar beneden gooien. 

Maar in onze groep werden vooral de voordelen van de brug aangehaald.

‘Nu kunnen we een heel eind verder lopen,’ stelde onze trainer Koenraad vast. We hoeven inderdaad niet meer het hele eind rond de Watersportbaan af te leggen om in de richting te lopen van de Bourgoyen of de Vinderhoutse bossen. 

Vorige week was onze trainer in Londen. Dan heerst er basisdemocratie, zo vertel ik aan Ann, een nieuwe loopster. Wat betekent dat iedereen zowat zijn zeg doet en er gezamenlijk wordt beslist welke richting we uit lopen. Het kasteeldomein in Mariakerke zag er door de langdurige regenval uit zoals Woodstock in het jaar 1969. Jonge festivalgangers maakten toen glijpartijen door de modder. Zoals wij ’s winters deden op de speelplaats van de lagere school. Toen we ’s morgens op school kwamen, hadden de broeders lange glijbanen aangelegd. Maar in Woodstock was het zomer en de jongeren scandeerden ‘No more rain, no more rain’.

Met de regen heeft iedereen het wel gehad. Toen we in Merendree te gast waren bij Christl en een lange looptocht maakten, zakten we in de buurt van de molen van Vinderhoute diep in de modder. Iedereen probeerde de modderstroken te ontwijken en baande zich een weg over beken en langs prikkeldraad. 

Wat hebben we een toffe loopgroep. Door de bezielende aanwezigheid van onze trainer Koenraad. Hij slaagt erin om wie zich voorbereidt op een marathon en wie gewoon graag naar de training komt met elkaar te verzoenen. Dan zien we Faysal, Kenneth en Koenraad voor ons uit lopen. Kleine rode lichtjes in de verte. Die wanneer ze zich omdraaien om te lussen, een wit schijnsel vertonen. Waarop we weer een groepje vormen voor de tussentijdse recuperatie.

Lussen, elkaar opnieuw opzoeken. De een loopt sneller dan de ander. Maar toch vormen we een groep die aan elkaar hangt. Dankzij het bruggen bouwen.

Johan De Vos

Foto in de hoofding: Geert