Vaarwel aan Clubman

Clubman

Onlangs bereikte mij het bericht dat André Haes is overleden. André is negentig jaar oud geworden.
Zijn dochter Ann verwittigde onze club. André was een groot atleet. Hij was in de jaren zestig twee keer international tienkamp en evenveel keer Belgisch kampioen polsstokspringen.
Ik hoor het hem nog zo vertellen: ‘Wij sprongen toen met bamboe en later aluminium. Er lagen geen kussens. We moesten landen in het zand.’
In die omstandigheden sprong André 3m 85! André Haes was een echte, vandaag zouden we hem a tough guy noemen. Frank De Cloet vertelde mij dat hij ooit op zijn scooter langs de oude baan, over Vlierzele en Aalst, naar de Heizel reed met achterop meerkampster Elza Van Rysseghem, de moeder van Frank, en in zijn ene hand een meterslange polsstok!
Aan die glorietijd van André heb ik geen herinneringen. Wel toen hij zo’n kwarteeuw geleden als zestiger nog meedeed aan de interclubkampioenschappen. Een sterke man in zijn blauwwitte truitje die het discuswerpen voor zijn rekening nam. Hij was erg gemotiveerd om aan het clubgebeuren mee te doen. ‘Al is het maar voor een punt.’
André was een echte clubman. Ook enkele van zijn kinderen en zeker ook zijn veel te jong overleden vrouw, mevrouw Haes-Verloigne, deden aan atletiek. André en Jeanine zijn niet weg te denken iconen van onze club. Zij hebben deel uitgemaakt van onze jeugd. En daarom ontroert het mij hoe belangrijk zijn dochter Ann, die onze club via dr. Jean-Paul De Corte contacteerde, het vindt om zijn overlijden kenbaar te maken.
Wij zijn immers allemaal een klein deeltje van de Gantoisefamilie. En zoals het in de oude en mooie traditie van de Navajo geldt, komen we bij ziekte of overlijden bij elkaar om ondersteuning te bieden.

Johan De Vos