Licht

Licht

De eerste sneeuw. Voorzichtig met de fiets naar de Blaarmeersen. Mijn vrienden van groep 3 zijn al vertrokken. Maar dankzij de Annie Vande Wielebrug over de Watersportbaan kan ik weer aanpikken. Lichtjes van lopers. De brug die doet denken aan het skelet van een walvis. De transparantie. Het blauw. Zo blij om mijn vrienden terug te zien. En samen rond de Watersportbaan te lopen. Haasje over. De laatste loper haalt de lange sliert in en zet zich aan kop.

‘Niet naar de sterren kijken,’ zegt Elena. Enkel een smal pad is beloopbaar. Voorzichtigheid is geboden. Maar hoe heerlijk is het te lopen in de sneeuw. De helderheid van het licht. Ik voel mij als onze jonge hond Yuna, die euforisch duikt en rolt in de verse sneeuw.
Van Inge kreeg ik enkele foto’s van de interbanken veldloop in Grimbergen. 3 januari. Op de foto staan Laure, Inge, Liesbeth en Veerle, de vrouw van onze trainer Koenraad. Een licht laagje sneeuw. Koenraad en Yves. Ook zij deden mee in Grimbergen.

Wat is dit toch een heerlijk seizoen! Vandaag langlauf in het Zuidpark. Langlaufen in een stadspark. Dat zag ik voor het eerst in Moskou, in het begin van de jaren tachtig. Een eenzame langlaufer. Ook Olympisch kampioen Gaston Roelants legde zich na zijn loopcarrière toe op het langlaufen. Ik denk aan de Siberische troepen die tijdens Wereldoorlog II werden ingezet tegen de nazi’s. Met sleeën getrokken door rendieren. Of op ski’s.

Langlaufen. Het verlengen van de loopbeweging. Een glijfase. Een ontspannen gevoel. Eén zijn met de natuur. Wanneer we versnellen denk ik soms aan Miel Puttemans en Dave Bedford. Zij aan zij in de reeksen van de 5000 meter, München 1972. ‘Pakken we het wereldrecord of niet,’ leken ze aan elkaar te vragen. Ontspannen lopen in een winters landschap.

Johan De Vos